|
18 April 2010
"Kedeng!!... whoeshhhh...."
"El, hoor je dat?"
"Wat?"
"Kedeng!!... whoeshhhh...."
"Dat!"
Buiten is het pikkedonker en met ingehouden adem liggen we gespannen te luisteren.
"Kedeng!!... whoeshhhh...."
Een keiharde knal verbreekt de stilte.
"Weer! Wat is dat toch?"
Elmar kruipt langzaam wat omhoog en leunt op een elleboog, terwijl hij zowat zijn oren spitst en geconcentreerd naar de nacht ligt te luisteren. Ik, daarentegen, kruip nog wat verder mijn slaapzak in en probeer mezelf in te graven.., wat natuurlijk niet lukt!
"Kedeng!!... whoeshhhh...."
Het lijken wel schoten..."
"Wat?", piep ik.
"Nou, je weet wel, schoten uit een geweer..."
"Oh... En nu?"
"Niks."
"Niks?"
"Niks! Probeer jij maar wat te slapen, dan blijf ik wel wakker. We staan hier helemaal uit het zicht, dus het zit wel goed hoor..."
"Weet je het zeker?"
"Tuurlijk, maak je maar niet druk. Gaap.."
"Elmar?"
"Huuh...ja?"
"Je snurkt..."
Als we de volgende dag nog geen kilometer op weg zijn, fietsen we langs een bord met de titel: "Shooting Area!"
We bevinden ons in Flagstaff, op ongeveer 2100 meter hoogte. De afgelopen dagen zijn we via Las Vegas, de Hoover Dam en Chloride naar Kingman gefietst, vanwaar we de bus naar Flagstaff gepakt hebben. De zon schijnt lekker, een koele bries waait zachtjes om ons heen en voor het eerst fietsen we tussen de bomen door. Een kleine pas ligt voor ons en vandaaruit een lange valsplatte afdaling naar Tuba City. De prachtige gele en rode kleuren van Painted Dessert liggen rechts in de verte van ons. We fietsen nu in Navajo-land en dat is te merken aan een aantal dingen. Ten eerste is al het land vijf meter van de weg omheind, ten tweede zien we in het kleinste gat overal zwerfhonden en dus ook vaak dode honden en ten derde.. er lopen en rijden indianen rond! Nee, geen Hiawatta met tooi en kort verenrokje, maar gewoon mensen met een ander gelaat! Ze zijn supervriendelijk tegen ons en erg behulpzaam.
Na Tuba City vervolgen we onze weg naar Kayenta, waar we afslaan richting Monument Valley. Langzaam beginnen de rode puisten te verschijnen, eerst wat ronder en uiteindelijk steeds grilliger. Een lange weg loopt tussen de "monumenten" door en verdwijnt richting Utah. We slaan af naar het bezoekerscentrum vanwaar we een onbeschrijfelijk mooi uitzicht hebben over drie karakteristieke rotsen. Dit is het "Wilde Westen" zoals we dat in de films zien. Terwijl we genieten van het prachtige uitzicht, maken we een paar heerlijke broodjes klaar en laten we de stilte en de grootsheid langzaam tot ons doordringen. "He El, fiets jij straks ff naar beneden, dan kan ik mooie foto's maken!" "Huhuh.., straks..."
Na een paar uur pakken we onze spullen weer bij elkaar en laten het natuurschoon weer achter ons, we gaan terug naar Kayenta. Voor ons zien we echter weer diezelfde lange weg, waar we vanochtend overheen gefietst zijn... zo lang en oh zo saai! We kijken elkaar vragend aan en zonder er over na te denken, steken we een duim de lucht in. Een pick-up truck stopt nog geen minuut later. "Kayenta?" "No problem!"
| Next > |
|---|
