Canada by night

Written by Elmar en Ellen | 20 August 2010

Ruim op tijd staan we te friemelen met onze reserveringen bij de incheck-zuilen op Schiphol. Een vriendelijke vrouw helpt ons, maar ook dit mag niet baten en vriendelijk worden we verzocht om ons te begeven naar balie 16...

We begeven ons naar de pretpark-rij, alleen dan zonder de pret. Langzaam schuifelen we onze grote tassen en onze twee fietsen steeds verder langs de linten richting de balie. Helaas, mevrouw, ik kan u geen plaatsen geven, want uw vlucht is overboekt! Verbouwereerd staar ik haar aan... Ja, en? Elmar staat nog nietsvermoedend bij de fietsen. Nou, mevrouw, dat betekent dat u niet mee kan. Samen met nog 13 anderen... Oh, dat maakt het een stuk minder erg! Er zijn nog 13 slachtoffers van de KLM overboek-policy! Ik raad u aan om zo snel mogelijk naar de gate te gaan om daar uw probleem kenbaar te maken, misschien heeft u nog een kans! Ik weet niet goed, wat ik met deze informatie moet.. Kwaad worden heeft geen zin, oplossingen wil ik. Volgende vlucht, vakantie een week of een dag verplaatsen... Im vertel Elmar hoe het zit en we haasten ons vervolgens maar naar de gate..

Bij de gate moeten we wachten. Inmiddels is het 14:20 uur, over 10 minuten sluit de gate. De rij mensen die wel een boarding pas hebben slinkt gestaag en nu worden we toch wel wat zenuwachtig. Last call: KL0667 to Calgary is boarding now! Ja, maar zonder ons! Ineens onze namen, we springen op en worden op het laatste moment toch nog blij verrast met een instapkaart. Ohoh... Een rood lampje, weer terug. Inmiddels zit er niemand meer en zijn we echt de laatsten... Er is een kind verplaatst en daarom kunnen we niet naast elkaar zitten... Een kind moet naast mama zitten. Ja, is dat mijn probleem? Laat ze lekker alleen zitten, worden ze groot van! Hier wil de stewardess niets van weten, heeft vast zelf ook kinderen... Nahja, als we maar mee mogen, dan vinden we het al best!

Gelukkig is een aardige manier bereid van plek te wisselen en kunnen we toch nog bij elkaar zitten. Zodra we zitten, begint het vliegtuig meteen te taxiën, dus ik kan mezelf pas een "anti-longembolir-want-dat-wil-ik-niet-nog-een-keer-meemaken-prik" toedienen in het kleine wc-tje als we op 10km hoogte door het luchtruim suizen.

Heej, kijk nou! Sven Kramer en Simon Kuipers. Oh, Ireen Wust en Voorthuis! De hele TVM schaatsploeg zit in het vliegtuig en ook zij zijn slachtoffer geworden van de KLM, want het merendeel vliegt economyclass! Zelfs zij, dat verzacht de pijn een beetje ;)

Na 8,5 uur vliegen weten we dat schaatsers echt een enorm dikke reet hebben, dat Voorthuis ook een Apple fan is en dat Sven Kramer maar een klein jochie is! Samen met de schaatsers wachten we op onze fietsen, we maken een praatje met Simon. Hij vertelt ons dat ze morgen al gaan schaatsen en hij wenst ons een mooie fietsvakantie. Geinig hè!

Waarom Calgary by night? Nou, het is hier twee uur 's nachts als we klaarwakker naar het plafond van onze Motel 8 kamer staren.. Te vroeg om de stad in te gaan of de fietsen te pakken, dus tijd om hier in bed, in de kamer met gratis wifi op de iPad een verhaaltje te tikken. Iets wat we waarschijnlijk pas weer doen, als we thuis zijn, want dan kunnen we ook foto's van Canada erbij zetten. De foto bij dit verhaal is overigens genomen in Alaska.

Makkelijker is het voor ons om via twitter een kort bericht te plaatsen, deze verschijnt rechts boven op deze website. Je krijgt hier geen notificatie van en wil je dat wel en ook vooral geen enkel bericht missen, dan kun je ons natuurlijk volgen via twitter: http://www.twitter.com/ellenvanderzwan

Elmar en Ellen