|
31 August 2010
Vrooeeemmm.....!!!
Heej, een RV!
"Ni hao!!"
Heej, een Chinees!
Canada; omgeven door prachtige natuur, maar ook honderden zogenaamde Recreational Vehicles en ontelbare toeristen. We zien meer Japanners dan Canadezen, meer "1-800-rentanrv" dan dieren... Gelukkig maakt de omgeving een hoop goed. De trekpleisters die kun je het best uit de weg gaan, juist de plekken die niet op bladzijde 1 van de bekende reisgidsen staan, zijn de moeite van een bezoek waard.
We fietsen door regen en hebben vooral wind tegen, de zon laat zich niet zien.. Zou het aan ons liggen? Blijkbaar trekken wij regen aan! Over de "Rolling Hills" van Canada zwoegen we twee passen over; Bow Pass en Sunwapta Pass, beiden iets meer dan 2000 meter hoog. Vlak voor de Sunwapta Pass pakken donkere wolken zich boven ons samen, lichtflitsen en een harde klap. De een na de andere! Hagel en sneeuw. Honderd meter verder zien we een P. Snel, zo snel als we kunnen bergop. Gelukkig, een afdakje.. net naast de "gat-in-de-grond-toilet"... Lekker luchie! We schuilen een kwartiertje en dan weer op de pedalen, nog een afdaling, nog een heuvel en dan de top... blijkbaar, want een bord als beloning is er helaas niet!
Bij het Icefield Centre is een kleine camping, alleen voor tentjes. Mooi gelegen, met een prachtig uitzicht op de Athabasca Glacier en ver verwijderd van de doorsnee RV toeristen. Het is koud op deze hoogte en de grijze lucht belooft niet veel goeds. Nu we nog warm zijn, duiken we zo snel mogelijk in onze slaapzakken, alleen zo kunnen we een redelijk warme nacht tegemoet zien. Net als we helemaal ingestopt zijn, horen we de regen al weer tikken tegen de tent. Enkele uren later word ik wakker, het tikken is overgegaan in een ander, zachter geluid... sneeuw!
De wereld om ons heen is wit! De dennenbomen zijn voorzien van een wit jasje, de bergen tegenover ons hebben een laagje verse sneeuw en de gletsjer is nu echt wit! Alle laagjes kleding worden uit de tassen gevist, nog is het koud. Zeker met een flinke afdaling voor ons, twee lagen handschoenen kunnen niet helpen... m'n vingertoppen liggen los in de zogenaamde winter handschoenen, jaja.. Een paar honderd meter lager, gaat de sneeuw over in natte sneeuw en nog een stukje lager regent het ijskoude en grote druppels. Mijn bril kan het niet meer tegenhouden en water seipelt in mijn ogen. Als er nu een meter voor ons een beer zou oversteken, zou ik het niet eens gemerkt hebben; ons zicht is nihil!
Ruim 100 kilometer verder rijden we in de regen Jasper binnen en dan, jawel... Een hert!
Je kunt ons ook volgen via twitter, waar we zo nu en dan een kort berichtje plaatsen van onze fietsreis.
| < Prev | Next > |
|---|
Comments
RSS feed for comments to this post.