|
13 September 2010
Regen klettert werkelijk tegen onze tent aan. Buiten is het grijs, mistig en uitzichtloos. Al dagen fietsen we in dit druilerige weer. Diep weggedoken in onze regenjassen, terwijl de vrachtwagens en RV's ons voorbij razen. Nee, dit is niet wat we voor ogen hadden toen we door Canada wilden fietsen...
In Revelstoke nemen we een rust- en bezinningsdag... Die we uiterwaard in de regen moeten doorbrengen. In het informatiecentrum worden we vriendelijk geholpen, misschien heeft ze wel medelijden met ons... We zullen best sip kijken! We willen geen vluchtstroken meer, geen vrachtwagens en geen RV's, we willen rust! Samen bestuderen we de kaart, er zijn genoeg zogenaamde backcountry weggetjes, maar die zijn bijna allemaal doodlopend en om nou steeds heen en weer te gaan fietsen, zien we ook niet zitten. Ten zuiden van Revelstoke liggen de Kootanay Rockies en hier zien we mogelijkheden! We hebben er meteen weer zin in, een nieuwe route is geboren!
Wat een verademing! Rust, leegte en een onverharde weg! Alles om ons heen is veranderd, nou ja, bijna alles... De regen valt nog steeds met bakken uit de hemel! Als we Trout Lake achter ons laten en bezig zijn met een beklimming over de onverharde weg, worden onze banden de modder ingezogen. Het regent zo hard, dat onze Gore-tex jas en regenbroek na twee uur de geest geven en het water rijkelijk door laat stromen. Er is werkelijk geen droge draad meer op mijn lijf. En dan die weg, prachtig (denken we, want we fietsen het merendeel in de wolken).. De rust en stilte zijn zeker fijn, maar de beklimming... Dat is een ander verhaal. Meestal gaat het zo: stuk klimmen van 6 à 7 procent, dan een stuk van 10 à 12 procent en dan een korte steile afdaling, net iets minder dan we geklommen zijn. Hierna herhaalt zich dit ritueel weer en nog een keer en nog een keer.. Diegene die deze weg ooit zo gemaakt heeft, moet wel into SM zijn!
"Jemig, wat jeuken die muggenbulten hier zeg! Wat zijn dat voor bloeddorstige monsters en wat voor gif laten ze in mijn lijf achter? En waarom laten ze überhaupt gif achter? Neem gewoon wat bloed mee en verdwijn stilletjes uit mijn leven!"
"Ach, in Alaska was het veel erger! Het valt best wel mee." mompelt Elmar terwijl hij de Azaron als zonnebrand over zijn lichaam uitsmeert. Het valt ook best wel mee, maar die paar bulten die we hebben, zijn wel hardnekkige krengen en jeuken als de brandweer!
"El, kom eens kijken!" Ik sta in mijn onderbroek in het washok, klaar om onder de douche te springen van het Yahk Motel Campground in de wereldgemeenschap Yahk. Het dorp telt 160 zielen.
"Wat is er nou weer?" zuchtend komt Elmar aanlopen, denkend dat ie weer een spin naar het hiernamaals moet verbannen.
"Nou, moet je zien. Die onderarm is helemaal rood en dik en er loopt zo'n rode lijn richting mijn oksel... Dat is volgens mij niet goed."
Ingrid, de van oorsprong Weense eigenaresse van de camping en het motel, kijkt naar mijn arm en is het met ons eens dat dit een infectie is, waar snel wat aan gedaan moet worden. Maar ja, Yahk heeft uiteraard geen dokter, laat staan een ziekenhuis. Bovendien kunnen wij moeilijk 'even' naar een ziekenhuis fietsen.
Ingrid aarzelt niet en belt 911, na wat doorverwijzingen, een antwoordapparaat en een verbroken verbinding, krijgt ze het eindelijk voor elkaar en wordt er een ambulance naar Yahk gestuurd. Ruim een half uur later stopt 'ie voor de deur, maar goed dat ik geen hartaanval heb!?!
Met loeiende sirenes scheuren we door de bergen naar Creston. Oké, nu overdrijven we.. ;) Ik word wat gecheckt door het ambulancepersoneel, ze stellen dezelfde diagnose en brengen ons in een rustig tempo terug naar Creston, waar een ziekenhuis is. Daar moeten we nog een uur op de dokter wachten, zelfde diagnose: ontsteking met kans op bloedvergiftiging ofzoiets, vandaar die streep. Ik krijg antibiotica en ontstekingsremmers mee. Terug geen fancy rit in de ambulance, maar gewoon met een taxi naar Yahk.
De volgende dag stappen we gewoon weer op de fiets, alleen zijn die ontstekingsremmers voorzien van een rode sticker en val ik zowat in slaap, zo duf.
Wat is een fietsvakantie tenslotte zonder een bezoek aan het lokale ziekenhuis? Zo kunnen we mooi een vergelijkend warenonderzoek doen!
| < Prev | Next > |
|---|
Comments
Wat een verhaal zeg zoveel regen hadden jullie zeker niet verwacht.
En ook die ontsteking van Elmar was niet zo,n pretje.
Hopen dat het daar maar bij blijft.
Gaat het nu weer goed met hem.
Heeft hij er pijn aan
Zorg goed voor jullie zelf.
Maak er wat van.
Liefs Paps en Mams xxxx
We wisselen elkaar af... Deze keer was het mijn (Ellen) beurt voor een ziekenhuisbezoe kje....
Alles gaat nu weer goed, jeuk neemt af, zwelling ook, streep gaat niet verder!
En nee, we hadden deze periode uitgekozen vanwege de heldere luchten!
Groetjes uit Cranbrook!
Sterkte Ellen!
Knap hoor dat je doorzet!
Sterkte en toch nog plezier gewenst,
Marco
Uit het bericht begrijp ik dat de medicijnen gelukkig aanslaan. Het is wel weer schrikken na zo'n bericht.
Heel veel sterkte toegewenst en toch nog wat mooi weer dagen toegewenst.
Liefs
Henk Karen Hugo
ben toch nieuwschierig gaat het weer wat beter met je arm dat hopen wij wel kun je er niet bij hebben hoor.
We begrijpen dat jullie bij die mensen zijn geweest die jullie gemaild hebben.
Leuk ff wat afwisseling.
Is het weer al wat opgeknapt.
Geniet er nog maar een poosje van maar wees vooral verzichtig.
Knuffel Pa en Ma
Ja,aan alles komt een eind en dan moeten de fietsen weer worden ingepakt. Goeie terugreis gewenst en gauw tot ziens.
Liefs, ook namens Karen en Hugo,
pa
Wie weet... ;)
Liefs, el en el
Een schrale troost. Hier wordt het vandaag een mooie zonnige dag.
Het wordt pas echt stomvervelend als straks daar het ene na het andere hogedrukgebied aan de horizon verschijnt.
Enfin, welkom thuis.
Liefs,
Karen, Hugo, pa.
p.s.
Erik en Marieke hebben een zoon, Daan.
Het is jullie weer gelukt wat een prachtige foto,s ondanks het slechte weer krijg je toch een goede indruk van het mooie Canada
TOPPIE
De Zwaantjes
RSS feed for comments to this post.