|
01 May 2010
Kijk, dat is nou eens een wet waar je je goed druk om kan maken als regering zijnde! Niks geen geouwehoer over verlof geven aan topcriminelen, wel of geen verlenging van de Afghanistan missie of mag Laura nou wel of niet alleen op een zeilbootje de wereld over?!?!
In Dushanbe weten ze wel beter, daar moet je auto gewoon schoon zijn, anders krijg je een boete. En controleren doen ze wel; elke 100 meter staat een officiele Tajiek met een rode stok auto's aan te houden en zijn zakken te vullen, want, tsja, er is altijd wel een vlekje te bespeuren!
Wij hadden graag gewild dat ze zich in Tajikistan zouden buigen over de "wet van de schone keukens"... want we zijn hier echt ononderbroken aan de dunne, hoe luxe of hoe netjes een restaurant er ook aan de buitenkant uitziet, het maakt voor onze darmen geen verschil! De vlucht van Dushanbe naar Xi'an is dan ook voor Elmar een ware hel; het toillet is zijn zitplaats voor vijf uur. Totaal verzwakt komen we aan op het vliegveld in Xi'an. Geen puf meer om de busrit van een uur naar de stad te maken, duiken we in het eerste hotel wat we tegenkomen en wat direct aan de startbaan gelegen is. Wat nou "geluidsoverlast"? Het maakt voor ons niet uit, wij slapen wel door de geluiden heen.
De volgende dag, na een goed Chinees ontbijt (wij zien het verschil tussen een Chinees ontbijt en een Chinees diner niet...) zoeken we de airport-shuttlebus op en laten we ons afzetten in hartje centrum van Xi'an.
Xi'an is New York vergeleken met Tajikistan! Luxe winkels, shopping malls, MacDonalds, Pizza Hut en KFC. We kunnen het niet laten, na 1,5 maand dezelfde soep naar binnen geslurpt te hebben, laten we de fastfood ketens de revue passeren... mijn God, wat smaakt het ons! ;)
Maar toch is het het leukst om in een klein Chinees restaurant te gaan lunchen, waar we ons eten op een grill klaar maken en we aangestaard worden door het personeel. Weinig toeristen die hier komen eten.
Xi'an heeft cultureel ook veel te bieden, we bezoeken een aantal verschillende tempels, de muur van Xi'an en natuurlijk gaan we naar het Terracotta leger. Met het openbaar vervoer laten we ons brengen tot de ingang van het museum. Wat een Tourist Trap! Ze weten het wel uit te buiten. Je moet een lange weg naar de echte ingang nemen en zo wordt je langs honderden souvenirwinkels geleid, de Subway en de KFC...
We bezoeken elke afgraving in het museum en zien de resten van het Terracotta leger. Veel lijkt weggehaald te zijn, alle wapens zijn opgeborgen en wij tellen geen 6000 soldaten... wel 6000 Chinezen met gekleurde petjes voor elke verschillende groep. Dichtbij kunnen we helaas ook niet komen, wel begrijpelijk, maar ergens hadden we er iets meer van verwacht.
Het wordt weer tijd om te fietsen! Onze billen trappelen om het harde leer van onze brooks-zadels weer te voelen. Gewapend met helm en een gezonde dosis lef, wagen we ons in het Chinese verkeer. In het begin schrik je nog van het getoeter, na een uur doet het je geen barst meer. Wat zou een Chinees zijn zonder toeter? Compleet verloren...
Het plan is om naar het Westen te fietsen, naar het Tibetaanse Plateau en van daaruit willen we al slingerend afzakken naar Chengdu. Ons zicht is 100 meter, SMOG. Na 400 kilometer zitten we in Gangu, een stadje met een goed en goedkoop hotel. Morgen willen we de Water Curtain Caves bezoeken op weg naar Luomen. Tot nu toe bevalt China ons zeer goed! Het eten is lekker, wat het is, weten we alleen niet... ;)
We hebben onze eerste pas(je) van 1800 meter bedwongen en volgens de Lonely Planet ligt het China of our dreams nog maar 40 kilometer van ons verwijderd! Alleen dat getoeter.. gek word je er van!
| < Prev |
|---|
