|
18 April 2010
Voor ons ligt een onverharde weg door niemandsland. Zwart zand en keien moeten de weg voorstellen, die zo mooi over onze kaart kronkelt. Een eenzaam meer met daarachter besneeuwde bergtoppen is de ideale plek om de tent neer te zetten. "El, hou die stok vast!" Elmar kruipt naar buiten om in de storm de haringen weer vast te zetten. "Hou tegen dan! Straks breekt ´ie!"
De wind giert om onze tent en in een snel tempo pakken we alles in en proberen we de wind op de fiets te verslaan. Echter, al bij de eerste helling worden we van onze fietsen geblazen en moeten we voor het eerst in onze fietscarriere afstappen om de fiets naar boven te duwen. Soms moeten we blijven staan en met ons hele gewicht aan de fietsen hangen om te voorkomen dat we met fiets en al in het meer verdwijnen. Positieve bijkomstigheid is dat de lucht wordt schoon geblazen en de zon onze gezandstraalde gezichten verwarmt.
We ploeteren verder en langzaam lopen de kilometers op onze tellers op. Al een paar uur zijn we onderweg en we hebben nog maar een auto voorbij zien komen. We doorkruisen uitgestrekte lavavelden en passeren groen/blauwe gletsjermeren en dan, na een laatste steile klim, ligt Landmannalaugar aan onze voeten. Vanaf nu is de F208 alleen nog maar geschikt voor 4-wheel-drives en avontuurlijke fietsers!
"Wacht, ik moet nog wel een foto maken!" "Schiet op dan, die rivier heeft nou niet bepaald een lekker temperatuurtje!" Elmar staat al kniediep in de stroomversnelling en ik mag er zo nog achter aan. Oh, wat hebben we een lol! IJsklompjes afdrogen met de sokken, sokken aan, warme bergschoen erover en we kunnen weer. De tweede is ook nog wel leuk, hoewel de camera al in de tas blijft. De derde en de vierde worden al minder en na de twintigste is het niet zo leuk meer. De sokken zijn doorweekt, onze tenen blauw van de kou, de voetzolen bewerkt door de vlijmscherpe steentjes om nog maar niet te spreken over de tijd dat het kost! Tergend langzaam komen we vooruit. Na elke rivier volgt een veel te steile heuvel over te rul zand, zodat we meer aan het lopen zijn, dan aan het fietsen. De net zo steile afdalingen nemen we veelal met de remmen dichtgeknepen, maar.. wat een omgeving!
Prachtige vergezichten, niets of niemand in de buurt. Besneeuwde toppen, talloze rivieren. Het is eindeloos en we hebben alleen de wind die ons nog vergezelt. In dit eenzame gebied vinden we een mooi plekje voor de nacht.
De volgende dag kunnen we gelijk de voetjes weer poedelen. Pas na Eldgja verbetert de weg en kunnen we gewoon doorfietsen. Wat een zwaar, maar indrukwekkend deel van IJsland laten we hiermee achter ons. Iets wat we zeker niet hadden willen missen. En, oh ja, we hebben allebei onze tenen nog!
