|
24 April 2010
Beste fietsjunks-fans!
Vanuit warm Karakol een nieuw bericht!
Een vals platte en drukke weg voert ons Almaty uit. Lang leve de GPS! In een mum van tijd zitten we op de route naar Chilik. Aan de linkerkant razen stinkende diesels ons voorbij en rechts worden we achterna gezeten door honden. Dit duurt gelukkig maar 40 kilometer...
daarna is er niet veel meer, we laten de vele restaurantjes en benzinestationnetjes achter ons en zien voor ons droogte en leegte. Het weidse uitzicht wordt belemmerd door een welkome bomenrij, zodat we kunnen genieten van de schaduw, waar het maar 32 graden is!
We nuttigen een hele watermeloen bij een stalletje aan de kant van de weg, al meer dan 3 liter water naar binnen vandaag en nog niet een keer gepiest! Voorbij Chilik wordt het zonodig nog stiller en weidser en droger... en eigenlijk nog droger. Een dorp 20 kilometer verder, kunnen we al zien liggen. Voor ons alleen een lange rechte weg, die venijnig vals plat omhoog gaat. Eindelijk wat bochtes door bergachtig gebied en dan 100 meter afdalen naar de Sharyn Canyon.
Kumys?? Laura geeft ons een kommetje met melkachtig vloeistof.. we nemen een slok en onze mondhoeken trekken krom weg door de zure smaak. Lekker! zeggen we tegen Laura. Wat is het? Laura gaat hinniken als een paard... ah, paardemelk!
Met geluiden en gebaren kunnen we communiceren met Laura en haar familie hier bij het yurt-kamp. We krijgen stukken geit, een soort soep van geit en uien en een fles mineraalwater met koolzuur. Zonder is namelijk nauwelijks te krijgen. Vannacht slapen we in een yurt, samen met 30 vliegen en een hoop muggen. Heerlijk koel overigens in de yurt, terwijl het in de canyon tegen de 40 graden loopt.
In Kazachstan en Kyrgistan kennen ze maar 1 bord met steigingspercentages: 12 procent. Elke hobbel is 12 procent, de ene voelt echter steiler aan dan de andere.. nah ja, het zal wel. Een (uiteraard) 12 procent klim brengt ons naar een naamloze pas op 1960 meter en dan een korte afdaling verder zijn we in Kegen. Het hotel vinden we overpriced, dus eten we wat en fietsen we verder de vlakte op, op zoek naar een wilde kampeerplek. 5 kilometer buiten het dorp denken we die gevonden te hebben, maar helaas worden we lastig gevallen door 2 dronken mannen, die zich afvragen waar de sleutel van het contactslot in moet om onze 'motoren' te starten! We fietsen nog maar een stukje verder en in het donker vinden we even later een goede plek.
Een prachtige onverharde weg door de bergen brengt ons de volgende dag bij de grens. De formaliteiten gaan gelukkig snel en zo fietsen we al in Kyrgistan op 9 augustus. De weg is onverhard en slecht, de hitte zorgt voor zwetende konten in onze fietsbroeken en luieruitslag is geboren... tsja, misschien zou een douche wel eens kunnen helpen? ;)
De natuur wordt steeds mooier, maar de weg slechter, tot voorbij Taldy Suu, waar een prachtig nieuw zwart smeltend lint asfalt ons bij onze volgende wildkampeerplek brengt. Net op tijd zetten we de tent op, want het onweer barst los.
Als we 's morgens wakker worden en onze tanden staan te poetsen met de plaatselijke spa rood, komt een boertje ons achteloos voorbij lopen met een kolbertje aan en een hooivork in zijn rechterhand om het land op te gaan. Alles met de hand hier, soms een tractor. Een korte dag later zijn we in Karakol, waar we op zoek gaan naar een douche. Die vinden we bij Turkestan Yurt Camp. Vanavond shashlicks en een rustdag met Johnson baby-talkpoeder voor onze zere billetjes!
Elmar & Ellen
| < Prev |
|---|
