|
24 April 2010
"Ohoh..."
"Wat?"
"Ik liet een wind..."
"Ja, en?"
"Een natte..."
"Oh..."
Gelukkig behoren ook wij tot de meerderheid van diarree slachtoffers, die de Lonely Planet zo netjes benoemd! Hurree!
Het is negen uur 's avonds. We zitten op een bankje bij de rivier. De zon is al onder, de hemel pikzwart en gesierd door ontelbare sterren. We trekken de deken nog wat strakker aan. Svetlana en haar twee dochters komen even bij ons kijken, of 'het' al te zien is. We hebben geen idee waar we naar zitten te kijken, maar het moet vast heel bijzonder zijn. Twee tellen later staan de dochters te springen en te wijzen. "Daar, daar!" Precies op de splitsing van twee grote rotspartijen is heel vaag een ster te zien. Aha, mooi, inpakken en onder de wol duiken! ;)
We zijn vandaag verwend door Svetlana en haar vriendinnen. Zodra we aan kwamen fietsen, kregen we thee met brood en jam. En meteen een enorm bord met eten erbij. We ploffen zowat, maar er kan blijkbaar meer bij! Vriendinnen maken plaats en we krijgen een glas cognac en nog meer thee! Hele verhalen in het russisch, wij snappen er geen snars van, maar blijven vriendelijk lachen. Als ze weg gaan, krijg ik een dikke knuffel! 
Kyrgistan en paarden. Holland en molens. Dat klopt. Dat hoort zo, de een kan niet zonder de ander. Dus wij moeten natuurlijk ook een trektocht op zo'n dier maken, Elmar twijfelt nog even, maar vindt dat dat toch ook wel hoort! ... Elmar heeft er een nieuwe hobby bij!
Gistermiddag stapten we in Kochkor nog wat onzeker op de edele dieren, vanmorgen reden we als Clint Eastwood en Anky terug naar Kochkor! Gelukkig waren het maar twee dagen, we hebben geen kont meer over!
De tocht was zeker de moeite waard, vanuit het dal kropen we langzaam over smalle paadjes de groene heuvels in. Het pad werd steeds smaller, steeds steniger, steeds ruiger en steeds steiler. Om je evenwicht niet te verliezen, hang je dus of helemaal naar voren, of je geeft 'm een kus op z'n edele ass. Hoe dat beest die rotsen over kon lopen, ik weet het niet. We hebben wat doodsangsten moeten doorstaan (?) maar het was wel heel erg mooi en leuk. Eenmaal een pas van 3100 meter over, ging er een zeer smal pad langs een toch wel steile helling verder langs Kol Okuk, een bergmeer. Aan het eind van het meer, staan twee yurts, waar wij vannacht zullen blijven. Na 6 zeer pijnlijke uren op Bonfire komen we aan bij Hotel Likmevestje, als we hier niet weer van aan de dunne gaan, dan weten we het ook niet meer hoor. Zo iets ranzigs hebben we nog niet eerder meegemaakt, maar blijven lachen! Om de hygiene toch een beetje hoog te houden, mag ik ons eigen brood kneden en frituren. Zo heet, dan moet alles wel dood gaan.
Dit alles wordt dan om 10 uur 's avonds nog vergezeld met schapensoep, hoewel... meer bot dan schaap. De rest van het geslachte schaap blijkt in een teiltje naast ons bed te staan.. maar we hebben heerlijk geslapen!
Vanavond slapen we nog in Kochkor en morgen vertrekken we op de fiets naar Song Kul, een bergmeer hier in de buurt, vanwaar we naar Osh zullen gaan.
| < Prev | Next > |
|---|
