|
18 April 2010
De Noren hebben er de grootste lol in om de meest rare tunnels te bouwen. Tunnels met een flink stijgingspercentage, tunnels onder de zee door, de langste wegtunnel (jawel, nog langer dan de Gotthard-tunnel), tunnels onder gletsjers door; noem maar op, de Noren hebben het uitgevonden.
Vanuit Fauske rijden we door de regen langs fjorden, een klim van 8% loopt gewoon doodleuk door in een schaars verlichte tunnel met gaten in het wegdek. Na ruim 60 kilometer vertelt een bord ons dat fietsers 27 kilometer moeten omfietsen, want de volgende twee tunnels zijn afgesloten voor de personen op stalen of aluminium rossen. "Wat nu?" Ik kijk Elmar vragend aan. "Tsja, hoe erg kan het zijn? Zullen we maar gewoon doorfietsen?" Lijkt ook mij een goed plan, want omfietsen is ook weer zoiets.. dat is niet leuk, net zomin als terugfietsen!
De eerste tunnel van 2,5 kilometer is een eitje en we fietsen er dan ook fluitend doorheen. Een prachtig, bergachtig landschap met grote meren strekt zich voor ons uit en we zijn blij met onze beslissing. Dit hadden we niet willen missen! Meteen uit de tunnel begint een klim van 8% en sneeuwvelden komen in zicht, wat meteen weer kou met zich meebrengt. In de verte zien we de tweede tunnel al en langzaam komen we dichterbij het donkere gat. Een niet te missen bord aan de zijkant vertelt ons dat de tunnel 4,5 kilometer lang is streng verboden is voor fietsers! Waarom? Er is geen kip te bekennen op deze weg, ons Noors is echter wel zo goed dat we "Gaz in tunnel" begrijpen... Teruggaan? Daar zijn we eigenlijk helemaal niet voor in. We pakken de kaart erbij en na een grondige analyse vermoeden we dat het een afdaling betreft en we er dus snel doorheen kunnen fietsen. "Doen?" "Ja, doen!" We stappen op en duiken het donkere gat in om na 10 meter snel onze hoofden diep in onze kragen weg te stoppen om zo een soort filter te creëren voor de enorme gaslucht en stank die er in deze tunnel hangt. Een stevige afdaling volgt en met een soepele gang van 40 kilometer per uur rijden we door de walmen, snakkend naar frisse lucht. Langzaam komt er licht aan het einde van de tunnel en eenmaal buiten halen we een paar keer diep adem om frisse lucht door ons lijf te laten stromen. Of we dit de volgende keer weer zouden doen? Hmm, misschien zouden wij dan zelfs toch teruggaan!
| Next > |
|---|
