|
01 May 2010
Ik duik diep weg in de kraag van mijn jas. Mijn muts hangt tot ver over mijn ogen, mijn zonnebril drukt tegen m'n wangen en alleen mijn neus trotseert de kou. Voor me fietst Elmar in een zelfde houding. Sneeuw komt horizontaal van links en rechts hard in onze gezichten aangewaaid en weet zich een weg te banen door de kleine openingen.
Een rilling gaat over mijn rug.
Ik kijk op de GPS en zie dat we al tegen de 4000 meter hoog aanzitten. De weg is modderig en dikke plakken klei zetten zich vast aan onze banden en remmen.
We stoppen om de klei er een beetje tussenuit te peuteren. Zinloos. Een meter fietsen en hetzelfde euvel doet zich al weer voor.
De stroompjes zijn bevroren en soms glijden onze fietsen zo onder ons vandaan en moeten we stukken lopen.
Het is zwaar. De wereld om ons heen is wit. Adem ontsnapt in heldere witte wolkjes en condensdruppels plakken aan mijn kraag.
"Hoe koud zal het 's nachts wel niet worden?"
Ik kijk Elmar een beetje beteutert aan.
"Geen idee, als we zo in beweging blijven, valt het wel mee..."
"Tsja, afgelopen nacht was het water in de bidons in de binnentent ook al bevroren en nu zitten we nog hoger.."
"Sneeuw isoleert!"
"Ja, ja.."
We klimmen verder en met weemoed denk ik terug aan de tijd dat we het snikheet hadden en we gewoon in t-shirt konden fietsen.
Bewegen, denk ik. Lopen, fietsen, duwen. Bewegen. Warm blijven. Een ijskoude slok uit mijn bidon. Brrr... snel weer bewegen. Opstappen lukt niet. Ik slip weg, fiets bijna achteruit. Nog een poging. Gelukt! 3,5 kilometer per uur en mijn hard bonkt keihard tegen mijn borstkas. Trappen, denk ik. Links. Rechts. Mijn hele lichaam beweegt mee. Niet goed. Fietsen doe je met je benen. Ik kruip omhoog, de modder en sneeuw zuigen aan mijn banden. Ik sta stil. Weer een poging. Ik zie Elmar voor me uit zwoegen, gestaag gaat hij verder omhoog. De top is in zicht. Tenminste dat denken we! Na een top volgt op de een of andere manier altijd nog een top!
Ik beweeg weer. 4 kilometer per uur. Slingerend zoek ik een weg. Het is zeker minder steil, mijn tempo schiet omhoog: 4,5 kilometer per uur! Het moet niet gekker worden! Ik ruik de finish!
Elmar staat op de top, hij neemt een slok uit zijn bidon en kijkt om naar mij: "Je bent er bijna!" 4630 meter... nog 25 meter..
Ik hap even naar lucht. Met een laatste beetje energie trap ik de pedalen rond en even later sta ik stil naast Elmar.
"Zo, gehaald!"
| < Prev |
|---|
