We waren de wind bijna vergeten, maar als we afslaan naar het dorpje El Chalten krijgen we ‘m recht in het gezicht. Meer dan 100 kilometer is het zwoegen en dat redden we niet in een dag. Als we bijna op zijn van het stoempen, moeten we op zoek naar een ‘windvrij’ plekje, maar poeh, dat is nog niet makkelijk. 

Zo vroeg mogelijk pakken we de tent in en fietsen we de laatste kilometers naar El Chalten. Het lijkt zo dichtbij, maar die wind.. ik heb het al zo vaak gezegd, maar het is echt heftig en we doen er dan ook nog aardig lang over. Maar het is het waard, want het uitzicht is fenomenaal. 

We blijven een paar dagen in El Chalten en hiken naar de voet van Fitz Roy; een fantastische wandeling met meren, riviertjes en natuurlijk die bijzondere berg op de achtergrond. 

Naast het wandelen, slaan we ook eten in voor de doorsteek naar Chili. Je doet er minimaal drie dagen over, maar weer kan ervoor zorgen dat het langer duurt. Dus nemen we wat extra mee; er is namelijk verder niets tussen hier en Villa o’Higgins.

De eerste dag fietsen we naar Lago del Desierto, waar we een klein bootje nemen naar de andere kant, waar de Argentijnse douane is; niet meer dan een klein huisje in de middel of nowhere. Als we op het bootje wachten, zijn we niet de enigen, ook Cesar uit Tenerife, Mickey uit Duitsland en Al uit Australië. De komende dagen zullen we samen doorbrengen en dat begint al aan de andere kant van het meer, waar we onze tenten opzetten naast het douanegebouw. We maken een vuurtje en eten met elkaar tot het begint te regenen en we allemaal onze tent induiken voor de nacht. Maar, dan, als we ’s ochtends wakker worden… Fitzroy in al z’n pracht, met het mooie zonlicht erop. Genieten!

Na een kop koffie en ontbijt, pakken we onze tenten in en halen onze exit stamp bij de Argentijnse douane. Achter het gebouwtje begint een vage, smalle en modderige track die ons naar Chili zal brengen. Fietsen is onmogelijk en het is meteen duwen. Al is zo licht als een veertje en is weg voordat we het in de gaten hebben. Mickey en Cesar zijn ook een team, want alleen met zware fietsen is het bijna niet te doen. Het is steil of supersteil en vooral heel erg smal. Samen duwen we fiets voor fiets omhoog en soms moet de bepakking eraf en lopen we vier keer heen en weer. Het is afzien… 

Het is modderig, glad en soms lijkt het alsof we door een soort moeras moeten lopen; fiets en wij zakken weg en duwen de fietsen door het riet en water. Wat komt er nog meer? Boze bijen? Het is net een computerspel; heb je het ene ‘level’ gehaald, begint een volgend nog heftiger stuk. Na 5,5 uur duwen en 7 kilometer op de teller… zijn we op de pas en de daadwerkelijke grens Chili in.

En wat is de beloning? Een 4×4 track die steil afdaalt over losse keien en gammele bruggetjes maar met een fantastisch uitzicht op een enorm turquoise gekleurd meer.

Het is 16 kilometer stuiteren, en eindelijk zijn we bij de Chileense douane en krijgen we onze stempel; moe, maar voldaan. Verderop zetten we de tenten op bij een estancia, Mickey opent een fles wijn en we toosten op onze overwinning! Want we zijn er, of toch niet..?

Een ‘kort’ boot ritje naar Villa o’Higgins
Komt de boot wel of komt de boot niet? That’s the question. We vragen het de eigenaar van de estancia en zijn antwoord met de wijze woorden: “als je ‘m ziet, dan komt ‘ie!”.
Dus met z’n vijven staan we om 9 uur klaar bij de steiger; starend naar het water. Om 11 uur komt er een aardige grote boot, maar die zit vol!! Hoe dan? Maar er komt nog een boot wordt ons verzekerd… dus wachten we weer. Om 3 uur (!!!!!) ’s middags vaart een klein – hoe kan het nog varen – vissersbootje naar de steiger. We gaan aan boord, fietsen erin en het meer op! Die wind weer…

We zijn de hoek nog niet om en daar is die wind weer… golven alsof je op open zee zit tijdens een zomerstorm (tenminste dat denk ik). En lachen dat het is! Iedereen vind het geweldig… maar dat verandert snel. Na 15 minuten is het stil aan boord en beginnen er een aantal te kotsen. Ik sta met een cola’tje tegen de boot en probeer m’n blik op de horizon te houden. Lekker voel ik me niet, maar ik kan het binnenhouden; Elmar heeft beter zeebenen dan ik! We blijven maar buiten op het minidek, want beneden stinkt het enorm naar de diesel en word je gewoon nog misselijker. Gelukkig voor ons duurt het hele ritje slechts 5 uur!!! 😉

Eindelijk aan de overkant, fietsen we niet echt in een rechte lijn nog best een aardig stukje naar camping El Mosco in Villa o’Higgins. Die nacht liggen we nog te schommelen in onze slaapzakken, maar nu kunnen we het echt zeggen: we made it! En deze kunnen we van onze bucketlist halen 😉