Maar hij mag lachen hoor; want ook hij loopt als een oud opa’tje 😉 
Toch voelt het wel als een goede beslissing dat we niet de volledige Paine Circuit hiken, maar slechts de 5-daagse W-trek. We hebben rugzakken gehuurd in Puerto Natales en hebben die vol gestopt met eten voor de komende vijf dagen. We vallen zowat achterover van al het gewicht, maar een troost, ze worden vanzelf lichter!

Op de eerste dag nemen we vroeg een bus naar het Nationale Park, gevolgd door een korte bootreis over het turquoise gekleurde Lago Pehoe. Aan de overkant begint de trek naar Lago Grey. Volgens de kaart en de bordjes slechts 3,5 uur wandelen… 5,5 uur later komen we vermoeid aan bij het kampeerterrein van Lago Grey. We zetten de tent op en ergens vinden we nog de energie om naar het meer te lopen met zicht op de gletsjer.., wat een begin!

Dag 2 is een 19 kilometer lange hike, dus staan we vroeg op om de massa voor te zijn. De zon schijnt en we hebben prachtig uitzicht op Cuernos del Paine (2600 meter). Dorst lessen we door gewoon het water uit de stroompjes te drinken; dat is veilig is ons uitgelegd. De track is rotsig met losse stenen en onze nek, schouders en heupen beginnen beurs aan te voelen. Onze voeten branden in onze schoenen als we na 9 uur hiken aankomen bij Campamento Italiano. Het is er al druk en met moeite vinden we een plekje voor onze tent. Eten koken en meteen de tent in en de voetjes omhoog!

Dag 3 stelt ons op de proef: 21 kilometer hiken met 750 hoogtemeters – te beginnen met een heen en terug wandeling naar Mirador Brittanico in Valle de Frances. Dus laten we de backpacks achter en beginnen al weer vroeg aan de klim. Eenmaal terug bij de tent, willen we niets liever dan erin duiken en een week lang slapen! Maar we zijn pas op de helft voor vandaag. 3,5 uur hiken we nog verder naar Campamento Los Cuernos (volgens de boekjes slechts 1,5 – 2 uur…). We nemen een douche, schuiven de pasta naar binnen en duiken in onze slaapzakken.., we zijn kapot! Voordat m’n hoofd het kussen raakt, ben ik al in dromenland 😉

Dag 4 en we raken in vorm. De spierpijn is weggetrokken, de rugzakken voelen niet meer zo zwaar en we zitten weer vol energie. Campamento Torres, we komen eraan! Als jonge hindes hiken we de 21 kilometer eindelijk in de aangegeven tijd en deze keer zijn we niet als laatste en hebben we zelfs keuze waar we onze tent neerzetten. Het moet niet gekker worden 😉 Maar, omdat we morgen heel vroeg op willen staan, gaan we ook nu weer direct na het eten slapen.

De wekker gaat om 03,30 uur in de ochtend af. Met de slaap nog in de ogen, werpen we een blik naar buiten om te zien wat het weer is. Intussen horen we meer wekkers afgaan en tenten open ritsen… en weer dicht gaan. Lichten doven en de meeste mensen duiken hun bed weer in: het regent! Echt balen! Vier dagen langen hebben we prachtig weer gehad en nu we de zonsopkomst bij de Torres willen zien, regent het.. We twijfelen en luisteren naar de regen die op de tent tikt; zullen we wel of niet gaan? Ach, wat zal het! We trekken snel onze kleding aan, zetten onze hoofdlampen aan en springen de tent uit. In het pikkedonker beginnen we aan de hike naar de Torres. In onze kielzog zien we nog 5 lichtjes de berg op gaan. Het regent nog steeds, maar we zetten door en klimmen hoger en hoger. Het wordt kouder en al snel verandert de regen in ijsregen en daarna zelfs in sneeuw. Maar het is echt geweldig om in de nacht de berg op te hiken! Op zoek naar de lichtgevende richtingaanwijzers klimmen we verder. Ook al zouden we niks zien, de hike zelf is al een heuse toffe ervaring.

900 meter klimmen we omhoog; het is koud en mistig. We zien een groen meer en daarachter de majestueuze torens met de toppen nog in de wolken. We vangen een glimp gouden zonnestralen en de wind probeert de wolken weg te blazen, dus wachten we.. onder een rots samen met de andere 5 hikes wachten we. Heel even zien we ze, maar snel nemen de wolken het weer over helaas. De torens gaan recht omhoog, en zon of geen zon, het is hier echt zo mooi… uiteindelijk moeten we ons toch gewonnen geven, het is hier ijskoud, maar we moeten aan de wandel om op te warmen, dus dalen we weer af naar onze tent. Toch ontzettend blij dat we vannacht gegaan zijn.