Een auto stopt een een net geklede vrouw stapt uit en komt naar ons toe gelopen. Ze stelt zich voor als Vivina en nodigt ons uit om op haar Estancia te verblijven.

Dit vriendelijke aanbod nemen we met beide handen aan! We volgen Vivina naar de ranch en daar krijgen we een hele cottage voor onszelf om in te verblijven met een schitterend uitzicht op het uitgestrekte en barre landschap van Vuurland. We zien hun koeien en paarden in de nabijheid grazen. Een warme douche wacht op ons en daarna een kennismaking met de hele familie, terwijl we verse munt thee krijgen met natuurlijk medialunas (croissants). 

Na een goede nachtrust, ontbijten we samen met Vivina en kletsen we de halve ochtend weg over het leven op de estancia. Ook maken we nog kennis met haar dochter Iris en krijgen we een paardenmanicure te zien en kunnen we spelen met hun border collies. Het is bijna jammer om weg te gaan, maar we hebben ook weer zin om op de fiets te stappen. We bedanken de hele familie en zitten binnen no time weer in de leegte van Tierra del Fuego richting de grens met Chili.

De grens over naar Chili
De meeste fietsers kiezen voor de grensovergang bij San Sebastian, maar dit is nog best druk en een beetje saai 😉 We willen deze keer wat meer avontuur en kiezen voor de rivier-grens bij Radman. 70km offroad door niemandsland en dan staan we laat in de middag bij de Argentijnse grenspost; we zijn de eersten die vandaag door de douane gaan! De douaniers helpen ons en duiden de beste plek aan om de rivier te doorwaden. Maar liefst 6x moeten we door het ijskoude water om fiets, tassen en onszelf naar de overkant te brengen. Mijn voeten zijn ijsklompjes geworden! 😉 Aan de overkant trekken we snel weer onze bergschoenen aan en lopen de eerste honderd meter om weer wat bloed daar te krijgen…
Bij het Chileense douanegebouwtje moeten we op zoek naar iemand, ik denk niet dat ze nog iemand hadden verwacht… Met een verse stempel in ons paspoort fietsen we verder door niemandsland. We zien vossen, vogels en guanacos en verder niks of niemand! We zetten onze tent op achter een paar bosjes op een heel zacht stukje mosgrond.

La Pinguinera
We buffelen tegen de wind en het zijn rolling hills over gravel. Het is zwoegen, maar ons doel is La Pinguinera en eindelijk zo rond 8 uur in de avond bereiken we de Pinguïn ranch, zo’n 15km ten zuiden van Onasin… een bord bij de gate zegt dat ze om 6 uur sluiten… we zijn vermoeid en gelukkig voor ons is er een beheerder aanwezig die ons binnen laat. Het is prijzig om hier te komen, maar we mogen super dicht bij de Koningspinguïns kamperen! En voordat we onze tent opzetten, wandelen we nog even naar een smal stroompje tussen ons en de mooie beesten. Ze maken behoorlijk wat lawaai, maar voor ons is dit toch echt wel genieten hoor. 
Het wordt nu wel koud dus zetten we snel de tent op en eten samen met nog twee fietsers en een paar hikers. Eenmaal warm in onze slaapzakken horen we ze nog kletsen met elkaar, wat een gave plek om te kamperen!